Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

           

123 Street Avenue, City Town, 99999

(123) 555-6789

email@address.com

 

You can set your address, phone number, email and site description in the settings tab.
Link to read me page with more information.

3.jpg

Hoofdstuk 3

3. Washington DC

 

Washington was een hel. Sirenes vormden een alomtegenwoordige achtergrond in een stad van ongelijkheid, geweld en al wat niet deugd. De stad waar ook de geschiedenis wordt vastgehouden in de vorm die zij er zelf aan gaven, terug te vinden en te bezoeken in het grootste museum complex van de wereld, the Smithsonian institution…
De stad waar presidenten uitgevonden, gekneed en op de wereld losgelaten worden om hun rol in die geschiedenis te gaan spelen. Die geschiedenis die er uiteindelijk geen is. Een andere versie van de realiteit of zoals het in het witte huis tegenwoordig genoemd wordt, een alternatieve waarheid…
Die waar iedereen graag in gelooft omdat ze een vals gevoel van veiligheid geeft aan al diegenen die de illusie koesteren dat ze een stem hebben, dat ze er ook maar iets toe doen of dat ze in een vrije wereld leven. Die waarheid die toelaat om wat krom is recht te praten en subjectiviteit in objectiviteit verandert. De essentie van de ondergang van elke beschaving die ooit op deze prachtige levende planeet leefde. De essentie van dat wat de beschaafde mens banaal en oninteressant maakt… Een aberratie, een mutatie… En uiteraard is de uiterlijke wereld op alle manieren een weerspiegeling van onze innerlijke wereld. Alles wat er rondom ons leeft, ontstaat IN ons… Door ons allemaal samen gecreëerd… De wereld is het resultaat van wat wij allemaal samen ‘bedenken’, uitvinden, vorm geven… Maar daar moest ik eigenlijk allemaal zelf ook nog achter komen, ik loop zelf vooruit op het verhaal…

De volgende dag gingen we actie voeren in Langley, Virginia. Daar, voor het hoofdkwartier van de CIA, zou ik een ontmoeting hebben met het lot. Een ontmoeting die m’n leven ging veranderen. Als er al iets in mijn leven zeker was, was het wel dat. Maar dat wist ik toen nog niet natuurlijk. Hier zou Castaneda zich in thuis voelen… zeker weten. Hier zou mij gaan duidelijk worden hoe reëel realiteit en illusie kunnen zijn. Daar in Langley begon voor mij een heel nieuwe wandeling, een die nooit zou eindigen…

De dag begon zoals gewoonlijk, een ontbijt van wat er die dag was als ontbijt, iedereen groeperen want niet iedereen sliep op dezelfde plaats. Meestal was er één groepsplaats, vaak een gymzaal, of een ruimte ter beschikking gesteld door één of andere kerk of vereniging, soms in een schoolgebouw… En dan waren er ook wat we noemden de home-stays. Mensen uit de community waar we aankwamen nodigden soms sommigen uit om één of meer nachten bij hen thuis te logeren. Kon heel sympathiek zijn en je leerde er de mensen een beetje beter door kennen. Zowat een inside look in de cultuur eigenlijk.

Het was ook het geknipte moment om er een diepgaander en persoonlijker gesprek te voeren met de ‘locals’. Een klaardere kijk op hoe ze leven in familie, op lokaal niveau maar ook als ‘Amerikanen’. Hoe dan ook, voor die home-stay formules was het voor mij nog een beetje te vroeg, ik hield er meer van om in het anonieme van de groep en de groepshuisvesting te verdwijnen. We hadden er met een paar mensen een ‘groepje’ binnen de grotere groep gevonden, mensen met wie het meer klikte dan met anderen en we brachten dan ook heel wat tijd samen door. Overdag wandelden we veel samen en ’s avonds vonden we elkaar in de slaapzalen waar we kampeerden, op onze kampeermatjes en in onze slaapzakken. Meestal was er ook wel naast onze eigen gekookte maaltijden een potluck georganiseerd door de ontvangst comités waar we overnachtten. Alles was altijd vegetarisch. Ikzelf was toen nog geen vegetariër maar had er ook helemaal geen probleem mee om vegetarisch te eten binnen de groep. Daarbuiten at ik wel vlees in restaurants (lees ‘junkfood’) die we tegen kwamen onderweg.

Toen we Washington DC dus verlieten was het, zoals gewoonlijk in de steden, onder een serieuze politie escorte. To protect and serve was hun moto, ik vroeg me wel vaak af wie of wat ze waarvan beschermden maar dat lag misschien wel meer aan mij dan aan hen. Ik voelde me vaak als een vis in een bokaal, vrij maar in die vrijheid beperkt door de begrenzing die dat soort vrijheid met zich meebrengt.
Ik voelde me vaak geobserveerd, misschien evenveel dan dat ik m’n omgeving observeerde… Wie observeert wie eigenlijk he..?

Voor ons was Amerika de attractie, voor Amerika waren wij de attractie. Zoals een vreemd en exotische insect dat met alle terughoudendheid van de gangbare norm der beleefdheid toch van dichterbij onderzocht, betast en ervaren dient te worden. Dat waar iedereen benieuwd naar is en tegelijkertijd wat angst, terughoudendheid en weerstand naar voelt. Heel veel gemixte gevoelens, zoals in ‘het echte leven’ eigenlijk… Standpunten die verdedigd dienen te worden want sommige waarden worden nu eenmaal niet in vraag gesteld… Culturele verschillen, onzichtbare grenzen. Beperkingen die een eigen leven gaan leven en vertaald worden als eigenheid, identiteit en identificatie met wat courant is, zonder zich ooit een vraag te stellen, zonder ooit een antwoord te geven. Automatismen die ieder in z’n eigen waanbeeld van de realiteit gevangen houdt en vanwaaruit naties, volkeren, religies enz… gedistilleerd worden. Verscheidenheid die gescheidenheid wordt. Het verhaal van de wereld. Dingen die wel meer op de voorgrond treden als je zo onderweg bent en wanneer je eigenlijk nergens en overal thuis bent. Na een tijdje kom je alleen nog mensen tegen, iets omtrent dat wat we allemaal in gemeen hebben wordt duidelijker naarmate je meer en meer onthecht van je vertrouwde omgeving. Alsof iets anders in je ontwaakt… Een andere jij, een die in het moment zelf aanwezig is en nergens op kan terugvallen, overgeleverd aan jezelf en aan wat het moment voor jou in petto heeft. Scherper in observatie, gevoeliger voor invloeden, voor de omgeving en bewuster van een niet verbale communicatie.

 

Terug